Bazı şehirler vardır, toprağından altın fışkırmaz, gökten mücevher yağmaz.
Ama ne hikmetse, bazıları burada yürüdükçe ayaklarının altı ışıldamaya başlar.
Toprak değil, temasın bereketi bu; görünmez bir el, sessiz bir alkış gibi, üzerlerine serilir.
Görünüşte herkes aynı sabah kahvesini içer, aynı sokaktan geçer, aynı ekmeği böler.
Ama bazıları bir fincan kahveyle yetinmez, diğerleri göz açıp kapayıncaya kadar villalarını sayar.
(Bazı adımlar sessiz ama belirgin… sen de bilirsin.)
Şehir sessizdir, ama bir kulak verirsen, fısıltıları duyarsın.
“Nasıl oldu bu?” diye sorar kendi kendine insan.
Cevap yoktur, sadece bir anın mucizesi vardır.
Ve bazıları, mucizeyi kendi elleriyle değil, zamanın ve olayların cilvesiyle yakalar.
Ne enteresan; sabırla ter dökenler, hayal kurarken yorgun düşenler,
aynı şehirde bir sabah uyanır ve bir başkasıyla aynı gökyüzünü paylaşır ama birikimi bin kat farklıdır.
(Bak, bazı farklar gözden kaçar; ama sen farkındasın, değil mi?)
Bunu anlamak için fazla kafa yormaya gerek yok.
Bazen mesele çabada değil, fırsatta gizlidir.
Bir anın farkı, bir kelimenin sırası, bir imzanın zamanlaması,
ve işte… bir bakmışsın, şehirden sessiz bir servet süzülmüş, kimse fark etmemiş.
İşte zekâ ve fırsatın buluştuğu yer burasıdır.
Ama dikkatli bakarsan, bazı izler vardır;
incecik bir tebessüm, bir alışkanlık, hatta kahve fincanının kenarında bir parıltı…
İşte o parıltı, sadece görenlerin görebileceği bir sırdır.
(Bazen sadece bazı gözler görebilir; sen de anla.)
Bazıları telefonunu açar, mesajlarına bakar; bazıları da banka hesabına. Fark, ekranın ışığında gizli.
(Kim hangi ışığı okuyor, işte fark burada başlar.)
Elbette bazıları bu durumu saklamayı sever.
Tevazu numarası yaparlar; sanki ter kokusuyla, emeğiyle kazanmış gibi görünürler.
Ama biz biliriz ki, gerçek parfüm başka kokar.
Çünkü bazı servetlerin kaynağı ter değil, temas ve zamanlamadır.
Kimi saatlerini toplantılara harcar, kimi ise sadece zamanın kollarını doğru tuttuğunu fark eder.
İşte bu fark, kimin ne kadar sessiz ve kimin ne kadar göze batar olduğunu belirler.
(Bazen sessizlik, en yüksek sesi taşır; sen duydun mu?)
Ben sadece izliyorum.
Şehirdeki bu sessiz balo, herkes kendi dansını yapıyor gibi görünse de, arkada bir ritim var; farkında olmayanların ayakları o ritme uymaz.
Bazıları hâlâ sabit duruyor, bazıları bir adım öne çıkıyor,
ve bir bakmışsın, farkında olmadan en hızlı olanlar, en çok parlayanlar olmuş.
(Ve bazıları bunu fark etmiyor, ama sen biliyorsun.)
Sokaklar sessizdir ama duvarlar konuşur; bazı duvarlar sadece bazı gözlerin görebileceği harflerle yazılmıştır.
Bazen insan düşünmeden edemiyor:
Bu hızın arkasında ne var?
Şans mı, akıl mı, yoksa sadece zamanın cilvesi mi?
Cevap belli değil. Ama belli olan bir şey var:
Gözlemci, her şeyi fark eden, sessizliği bilen biri, her zaman bir adım öndedir.
(Bazı parıltılar yalnızca senin gözünde anlam taşır.)
İşte o yüzden sessizim.
Konuşmak mı? Henüz değil.
Ama okuyan bilsin:
Her parıltının bir kökü vardır, her sessiz servetin bir hikâyesi.
Ve zaman geldiğinde, bazı sırlar kendi kendine açığa çıkar;
Sen de farkındasın belki; gülümse, ama sesi çıkmasın. Çünkü bazen sessizlik, en yüksek alkıştır.
Herkes bilir ki, görünmez eller bazen en çok kazananları seçer.
Şimdilik sadece tebessüm ediyorum.
Çünkü alay, kelimelerle yapılan en zarif sanattır.
Görünüşte kimse fark etmez, ama zekâ, incelik ve ince hesap, sessiz bir şekilde sahneyi yönetir.
Bu şehir, sessiz servetlerin şehri; ama dikkatli bakarsan,
Bazıları kahvesini içerken fatura bakar; bazıları ise sadece bakar ve içtiği kahvenin tadına bile varmaz. İşte fark burada başlar.
Herkes kendi kulvarında yarışırken, bazıları sadece gülümseyip izliyor…
ve biz, görenler, farkındayız.
(Ve bazıları fark ederse, gülümsemeyi unutmaz; sen de anla.)
Vesselam...
