Ali SUPHİ'nin kaleminden
Bazı insanlar vardır…
Makamın kendilerine ait olduğunu zannederler.
Oysa makam; insanın sahip olduğu bir mülk değil, taşıdığı bir emanettir.
İnsanı büyüten, oturduğu koltuğun yüksekliği değildir.
O koltukta gösterdiği adalet, tevazu ve sorumluluktur.
Çünkü makam insanı değiştirmez…
Makam, insanın içinde saklı olanı görünür hâle getirir.
Tevazusu olanın duruşunu güçlendirir.
Nefsine yenilenin ise zaaflarını ortaya çıkarır.
Bir aracın üzerinde yanıp sönen ışıklar…
Bir makamın oluşturduğu itibar…
Bir çevrenin verdiği güç hissi…
Bunların tamamı geçicidir.
Asıl mesele şudur:
O ışıklar söndüğünde, insanın geriye ne bıraktığıdır.
Tarih boyunca görüldü ki…
Gücün büyüsüne kapılanlar, bir gün mutlaka hukukun karşısında durmak zorunda kalabilir.
Çünkü zaman herkese aynı soruyu sorar:
“Sen sana verilen emaneti nasıl taşıdın?”
En büyük yanılgı;
Yetkiyi kişisel güç zannetmektir.
Emaneti sahiplik sanmaktır.
Devletin gücünü, kişisel ihtiraslara perde yapmaktır.
Oysa devletin gücü;
Kişilerin yükselmesi için değil…
Milletin huzuru ve adaletin korunması içindir.
Makam, ayrıcalık değildir.
Makam, ağır bir sorumluluktur.
Görev, üstünlük değildir.
Görev, hizmettir.
Makam insanı yükseltmez…
İnsan, makamın ağırlığını nasıl taşıdığıyla yükselir.
Gerçek değer;
Oturduğunuz koltukta değil…
O koltukta bıraktığınız izdedir.
İnsanı hatırlatan, sahip olduğu unvan değildir.
O unvanı taşırken gösterdiği karakterdir.
İnsanı hataya sürükleyen makam değildir.
İnsanın kendi nefsine yenilmesidir.
Nefis bazen insana fısıldar:
“Sen farklısın…”
“Senin yaptığın sorgulanmaz…”
“Senin bulunduğun yer seni korur…”
İşte tehlike tam burada başlar.
Çünkü insan, kendisini hukukun dışında görmeye başladığı an…
Önce kendi vicdanından uzaklaşır.
Oysa hukuk;
Ne unvana bakar…
Ne makama…
Ne de geçmişteki övgülere…
Hukukun terazisi sessizdir.
Ama zamanı geldiğinde herkesi aynı ölçüyle tartar.
Bir mesleğin değerini;
Sadece o mesleği taşıyan makamlar belirlemez.
O mesleğin onurunu koruyan insanlar belirler.
Her alanda olduğu gibi…
Bulunduğu görevin ağırlığını unutanlar olabilir.
Ama sessizce doğruların yanında duran…
Görevini hakkıyla yapan insanlar da vardır.
Onlar gösteriş aramaz.
Övgü peşinde koşmaz.
Çünkü bilirler ki;
Gerçek değer, insanların önünde değil…
Vicdanın karşısında kazanılır.
Tozlu raflarda kalan gerçekleri arayanlar…
Yanlışların üzerindeki örtüyü kaldıranlar…
Kimsenin görmediği yerde sorumluluğunu yerine getirenler…
Bir toplumun adalet duygusunu ayakta tutan görünmez güçlerdir.
Çünkü gerçek cesaret;
Güçlü görünmek değil…
Doğru olanın yanında durabilmektir.
Bir öğüt olarak akılda kalsın…
Makama değil, karakterinize güvenin.
Çevrenizdeki kalabalığa değil…
İçinizdeki vicdana kulak verin.
Çünkü insanı yükselten;
Önündeki insanların sayısı değil…
Arkasında bıraktığı güzel izlerdir.
Gücünüz varken adaletli olun.
Sözünüz geçerken kırmamaya dikkat edin.
Kapılar size açılırken…
Başkalarının kapılarını kapatmayın.
Unutmayın…
İnsan bazen makamını kaybettiğinde değil…
Makamı varken insanlığını kaybettiğinde küçülür.
Asıl büyüklük;
Herkes size bakarken değil…
Kimse bakmazken doğru kalabilmektir.
Son söz…
Çakarın ışığı geçicidir.
Makama verilen süre sınırlıdır.
Övgünün sesi bir gün mutlaka diner.
Geriye kalan ise insanın adı değil…
Nasıl bir insan olduğudur.
Çünkü insanı anlatan;
Sahip olduğu makam değil…
O makamı taşırken gösterdiği karakterdir.
