izde işler genelde yolunda gider.
En azından öyle anlatılır.
Bir kural vardır ama uygulanmaz.
Sorulunca “zaten herkes öyle yapıyor” denir.
Demek ki doğru olan budur.
Geçici denilen düzenlerimiz meşhurdur.
Yıllarca sürer ama hâlâ geçicidir.
Kimse kaldırmaz; çünkü nasıl başladığını da kimse hatırlamaz.
Bir yanlış görülür.
Bakılır.
Sonra alışılır.
Alışılan şey de bir süre sonra “şehir gerçeği” olur.
İtiraz eden çıkar mı?
Çıkar.
Ama biraz fazla ciddiye alındığı düşünülür.
“Büyütmeye gerek yok” denir.
Büyütülmeyen her şeyin zaten büyüdüğünü sonra fark ederiz.
Kurallar kitapçıklarda çok düzenlidir.
Sahada ise daha esnektir.
Hatta bazen yok denecek kadar.
Herkes şikâyet eder.
Ama herkes, tam da şikâyet ettiği şeyin devam etmesine katkı sağlar.
Bu da bir tür uyumdur;
sessiz, zahmetsiz ve kimseyi rahatsız etmeyen bir uyum.
Sonra dönüp “nasıl bu hale geldik” diye sorarız.
Cevap basittir ama pek sevilmez:
Gelmedik.
Getirdik.
Kimse suçlu değildir.
Ama herkes biraz haklıdır.
En rahat düzen de zaten budur.
Şehir böyle idare edilir.
Bir süreliğine.
Yani süresiz.
hafızaya emanet.
Ali SUPHİ
