Eğitimin Ölçüsü Gömlek mi, Akıl mı?

Eğitimin Ölçüsü Gömlek mi, Akıl mı?

Aman ne hoş, sevgili kalem sahibi… Formadan çıkan ekonomik dramı sayfa sayfa anlatmaktasınız. Rakamlarla, diyaloglarla, “armalar pahalı, veliler perişan” minvalindeki sahnelerle… Tebrikler, gerçekten usta bir tiyatro yazarı olduğunuzu gösteriyorsunuz.

Ama durun bir dakika… Eğitimi, defterleri, öğretmenleri, öğrencilerin merakını, öğrenme hevesini bir kenara bırakıp sadece gömlek üzerinden dramatik bir tablo kurmak mı? Gerçekten mi? İşte burada abartı ile eksik kavramlar arasında dans ediyorsunuz. Siz rakamlara ve mağaza isimlerine gömülmüşsünüz; gerçek eğitim sahnelerini görmezden gelmişsiniz.

Velilere yeni yük mü dediniz? Ah canım“Ülkede milyonlarca veli varken, yalnızca Edirne’yi manşete taşıyıp trajedi üretmeye çalışmanız…” Ne kadar da cesur! Fakat burada sopayı gösterelim: Eğitim, sadece kıyafet değil, akıl ve emek işidir. Bir çocuğun başarı hikâyesini, öğretmenin fedakârlığını, velinin sabrını küçümsemek yerine, belki biraz kendi kifayetsiz perspektifinizi sorgulamalısınız.

Şunu da hatırlatırım: Eleştiri kıymetlidir; ama akıl, ölçü ve bağlamdan yoksun olduğunda yalnızca bir gürültüye dönüşür. Siz “formalar pahalı” diyorsunuz, ben de diyorum ki: Eğer eğitimin özü göz ardı ediliyorsa, dramatik tablolarınız da abartıdan öteye gidemez.

Bir Öğüt:
Sevgili kalem sahibi, yazarken kendine şu soruyu sor: “Bu eleştiri okuyanı aydınlatıyor mu, yoksa sadece kendi dramatik öykümü mü yansıtıyorum?” Gerçek eleştiri, bilgiyle, bağlamla ve akılla güç kazanır. Kalemi gömleğe değil, zihne ölçtür.
“Ve şimdi, sözcüklerin gücünü bir nebze geride bırakarak, bu yazıyı akıl dolu bir şiirle noktalamak istiyorum:”

Gömlekle ölçülmez bir bilginin değeri,
Akıl taşır, zihin açar en gerçek hüneri.
Dram yaratmak kolay, sözle tiyatro kurmak da,
Ama zekâ ve ölçü, okurun süzgeci.

Veliyi acıtan fiyat değil, eksik bakış,
Çocuğun merakını öldürür boş lafdaşlık.
Eleştiri uçar, ama akıl kalır ardında,
Sahte kahraman, sadece kendine düşer yük.

Rakamlarla, diyaloglarla doldurulur sahne,
Ama bilgi ışığı görünmez olur perde arkasında.
Gömlek dramı büyütürsen, aklı unutur insan,
Gerçek sahne, sessiz kahramanların alnında.

Öğrenim, sabır ve emekle ölçülür,
Alaycı sözler boş, akıl dolu rehberdir.
Kalem silah değil, zihin kılıcı olsun,
Formada değil, düşünen ruhta belirir gerçek.

İşte mesele bu: Gömleğin fiyatı değil, aklın kıymeti. Unutmayalım, eğitim forma değil, zihin meselesidir. Şimdi siz söyleyin sevgili okur: Eğitimin ölçüsü gömlek midir, yoksa akıl mı? Kalem sahiplerine düşen görev de işte burada başlar; gömlekten sahne kurmak değil, akla ışık tutmak ve gerçek eleştiriyi bilgiyle, bağlamla ve akılla güçlendirmektir.