Bir şehir büyürken sadece yolları değişmez.
İnsanının bakışı değişir…
Ses tonu değişir…
Birbirine verdiği selamın sıcaklığı bile değişir.
Edirne son yıllarda büyük bir dönüşümün içinde.
Yeni yollar yapılıyor, projeler konuşuluyor, hızlı tren testleri gerçekleştiriliyor.
Bir zamanlar saatler süren mesafelerin artık dakikalara ineceği söyleniyor.
Bu küçümsenecek bir şey değildir.
Çünkü teknoloji, doğru kullanıldığında insanın yükünü hafifleten büyük bir nimettir.
Bir annenin evladına daha hızlı ulaşabilmesi…
Bir öğrencinin bilgiye saniyeler içinde erişebilmesi…
Bir hastanın zaman kaybetmeden tedaviye kavuşabilmesi…
Bunların hepsi çağın bize sunduğu kıymetli imkanlardır.
İnsan, gelişime sırtını dönerek ayakta kalamaz.
Dünya değişirken yerinde duran toplumlar zamanla yorulur, geriye düşer.
Fakat mesele sadece hız değildir.
Çünkü insanın kalbi, makineler kadar hızlı çalışmaz.
Bugün herkesin cebinde dünyaya açılan bir ekran var ama insanlar birbirinin yüzüne daha az bakıyor.
Sofralar büyüyor ama muhabbet küçülüyor.
Kalabalıklar artıyor ama dostluklar azalıyor.
Bir kahvehanede saatlerce süren sohbetlerin yerini artık birkaç saniyelik mesajlar aldı.
Eskiden insanlar derdini anlatacak bir omuz arardı, şimdi paylaşacak bir “hikâye” arıyor.
Ve insan bazen kendi kendine soruyor:
Bu kadar hızın içinde gerçekten nereye yetişiyoruz?
Şehir büyüyor…
Binalar yükseliyor…
Işıklar çoğalıyor…
Ama bazı yüzlerde garip bir yorgunluk var.
Çünkü modern çağ insana konfor verdi ama huzuru aynı ölçüde veremedi.
Her şeyi kolaylaştırdı ama insan ruhunu daha karmaşık hale getirdi.
Eskiden yokluk vardı belki ama kanaat de vardı.
Şimdi imkan çok, fakat tahammül az.
Bir tartışmada hemen kırılan insanlar…
Bir eleştiride öfkeye sarılanlar…
Bir çıkar uğruna yılların hukukunu unutanlar…
Asıl mesele burada başlıyor.
Teknoloji gelişebilir.
Şehirler büyüyebilir.
Yollar uzayabilir.
Ama vicdan küçülürse, hiçbir ilerleme insanı gerçekten ileri götürmez.
Çünkü bir şehri medeniyet yapan yalnızca beton değildir.
O şehirde yaşayan insanların birbirine duyduğu saygıdır.
Edirne’nin en büyük gücü de aslında budur.
Taşı toprağı değil…
İnsanın hâlâ birbirini tanıdığı sokaklarıdır.
Bir esnafın “çay içer misin?” diye sorması…
Bir komşunun gece ışığı görünce kapıyı çalması…
Bir cenazede herkesin aynı acıda birleşmesi…
İşte bunlar kaybolursa, geriye sadece kalabalık kalır.
Bu yüzden teknolojiye karşı olmak değil mesele.
Tam tersine; gelişelim, büyüyelim, üretelim…
Daha güçlü yollarımız, daha iyi imkanlarımız olsun.
Ama bütün bunları yaparken insan kalmayı unutmayalım.
Çünkü günün sonunda hızlı trenler istasyonlara varır…
Binalar bir gün eskir…
Makamlar değişir…
Alkışlar susar…
Fakat insanın bıraktığı karakter, yıllar geçse de şehirlerin üzerinde yaşamaya devam eder.
Didar Refika Ulvi Kaleminden…